|
In 1960 stichtte Louis Chardon, een fokker van Arabische volbloeden, het domein L’Habitarelle, Frankrijks eerste centrum voor ruitertoerisme. Wij zijn afkomstig van zijn fokkerij. Een van onze voorouders heeft gediend in de cavalerie van Napoleon tijdens de Egyptische veldtochten. De merries die ons ter wereld hebben gebracht, werden 20.000 km getest alvorens hun opdracht van fokmerrie aan te vatten. Wij zijn in de kudde opgegroeid en vanaf de leeftijd van een jaar hebben wij jaarlijks meer dan 1.000 km afgelegd, door onze ouders te volgen tijdens de TRANSHUMANCE in het voor- en in het najaar. Meer info over deze transhumances vindt u in volgende artikel: «Le dernier voyage au-delà de la terre», verschenen in «Imagine»" n°12 (pdf bestand).
Wij kennen niet het binnenste van een paardenbox, noch het zand van maneges en van paardenwedrennen.
Vlak voor het nieuwe millenium hebben wij de uitgestrekte gebieden van ons geboorteland verlaten om ons in Naamse Condroz te vestigen.
De band tussen paard en mens is een eeuwenoude geschiedenis, die in het Neolithicum begon. Zoekt u een terugkeer naar de bron, een tijdelijk terugvinden van de hechte banden met de natuur en met de open ruimte, of wil u zich verwijderen van het ingewikkelde en sedimentaire stadsleven, kom dan met ons een trektocht maken ! Neem even de tijd en op de maat van onze tred zult u zich voelen als een reiziger van weleer of als een ruiter die één is met zijn paard. Wanneer wij tussen hemel en aarde galopperen, zal de roes van de snelheid tussen ons een goede verstandhouding doen ontstaan.
Ispahan, Indou en Im’Raguen, arabische paarden
«Op een pad in het platteland, zijn er twee manieren om een Arabisch paard, dat dichtbij zijn "baas" is, in galop te doen rijden: de eerste manier bestaat erin met mijn lichaam impuls te geven; daarvoor moet ik in het zadel zitten. De tweede is van mijn stem gebruik te maken en vóór het paard te rennen, bij voorkeur op een afdaling.»
Hugues Latteur
Mijn passie voor trektochten te paard begon in september 1995 in «les Gorges du Verdon» in Frankrijk, tijdens een korte tocht die me uitermate fascineerde : balancerend op het ritme van een elegante rijpaard in een prachtig en woest landschap kwam mijn kinderdroom uit. Ik was niet paard gaan rijden sinds ik 13 was.
Ik ervoer mijn eerste buitenrit alleen op de rug van Zélateur, een grote Engelse volbloed, die vroeger van de paardenrennen afgekeurd werd. Zij was een beetje moeilijk tijdens de dressuurlessen, maar van zodra wij naar buiten in de richting van de bossen gingen, veranderde ze zich in een fantastisch paard.
Daarna kreeg ik de kans om één van de pioniers van de paardentrektochten te ontmoeten in Frankrijk, in de persoon van Louis Chardon, fokker van arabische volbloeden. Dit was in november 1998 tijdens een transhumance van een week in de buurt van Mont Ventoux. «Le dernier voyage au-delà de la terre». Hier heb ik me één gevoeld met de natuur en met paarden met een uitzonderlijk temperament. Samen met de andere ruiters was ik tijdens een week een nomade geworden.
Twee jaar later heb ik 3 arabische paarden, gefokt door Louis Chardon, mee naar België genomen en besloot ik buitenritten te paard in de Naamse Condroz, op bescheiden schaal, te organiseren.
Het is nooit te laat om een droom te verwezenlijken…en om die te delen met andere ruiters, die zoals ik onder de indruk zijn van de natuur en van de enorme uitstraling van paarden.
Tenslotte: omdat ik onder de indruk ben van de edelmoedigheid van paarden die op een «natuurlijke» wijze gefokt en behandeld worden, en na honderden dagen buiten op hun rug, met welk weer dan ook, ben ik begonnen na te denken over ons bijzonder tijdperk, de plaats van de mens en de paarden in de geschiedenis van de Aarde en over de toekomst van onze blauwe maar kwetsbare planeet. Op Compilation d'«éco-randonneur» (alleen in het Frans), vindt u misschien interesante gedachten over de paarden en bepaalde actuele onderwerpen.
